PERSONAL // MOMLIFE

‘Het mooiste wat ik heb meegemaakt is de geboorte van mijn kinderen’. Dit heb ik zo vaak gehoord. En nu ik mijzelf toch wel als redelijk ervaringsdeskundige mag benoemen is de geboorte van mijn kinderen echt niet het mooiste wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Misschien als je het me 20 jaar later vraagt dat ik dan precies zo antwoord. Maar nu; nee. De mooiste dag van mijn leven is dan eerder het moment waarop ik echt een connectie en band voelde met mijn kinderen en dat gebeurde bij mij niet direct na de bevalling maar eerder maanden daarna. Vooral bij onze eerste zoon Sam waren we echt even compleet van de wereld; Wat is hier gebeurd? Waar zijn we aan begonnen? OH MY GOD! Dit zijn nog maar een paar zinnen die in die eerste weken geregeld door onze hoofden vlogen. Het hielp ook niet echt dat Sam ontzettend onrustig was, hij sliep amper, kon nooit ergens langer alleen liggen dan hooguit 2 minuten en hij sliep alleen als je urenlang met hem rondliep in de draagzak. Daan en ik sloegen elkaar bijna de hersens in uit slaapgebrek. Nee die eerste maanden met Sam waren echt geen pretje. De omslag kwam toen hij kon kruipen, brabbelen, en niet veel later kon lopen. De wereld ging voor ons open. Dit was het! Wat was dit genieten. Zo’n vrolijk en gelukkig mannetje werd het ineens en pas vanaf dat moment kon ik echt genieten van het moeder zijn. En dit kan ik nu delen, omdat ik inmiddels echt wel weet dat ik niet de enige ben. Maar op dat moment zei ik er niets over en schaamde ik mij dood, want dit moest toch het allermooist zijn in je hele leven?

We wilden altijd heel graag twee kinderen. Maar na Sam waren we het allebei over eens; dat eerste jaar. Dat gaan we niet nog eens doen. Maar het fijne van de tijd is dat alles slijt. Dus die verschrikkelijke bevalling waar je helse pijnen hebt doorstaan? Man dat was een peuleschil, deed het eigenlijk wel pijn? En die eerste maanden; dat huilen viel best wel mee en we sliepen toch best redelijk? Toen Sam bijna twee jaar was hield ik het niet meer. Ik wilde zo graag een broertje of zusje voor Sam, het duurde even voordat Daan ook het licht zag maar we probeerden vooral te kijken naar de lange termijn. Dat eerste jaar dat redden we ook wel weer samen.

En toen kwam Pim! Onze Pim die de hele dag naar je lacht. Pim die vanaf het begin een dag-nachtritme bleek te hebben. Die weliswaar niet doorsliep maar gewoon netjes om zijn fles ‘vroeg’ en daarna gelijk weer ging slapen. Pim die je rustig een half uur kan laten ‘spelen’ op het kleed, in de box of waar dan ook. Die gewoon in slaap valt op de bank in een druk restaurant. Die je op zijn buik legt en niet veel later in dromenland verkeerd. Nu snapte ik die mama’s pas. Want dit was inderdaad genieten. Natuurlijk hebben we slaapgebrek (en slaan we elkaar soms nog bijna de hersens in) maar niet zo erg als met Sam. En dat is dan ook wat we continue tegen elkaar blijven zeggen op momenten dat we er even klaar mee zijn; niet zo zeiken want het kan zoveel erger.

Mijn jongens betekenen alles voor mij. Mijn band met Sam is sterker dan ooit en mijn band met Pim groeit met de dag. En er zijn echt dagen geweest dat ik dacht dit nooit zo te kunnen ervaren.

Voor al die moeders die net bevallen zijn. Die zich afvragen waar ze aan begonnen zijn. Die denken dat het nooit meer goed komt; wacht maar. Echt het komt goed. Echt dit is het mooiste wat je ooit kunt ervaren en echt er is niets mooier dan mama zijn.

Add a comment...

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

Read More
Love stories
Read More

tell me your story!

Ben je benieuwd naar mijn beschikbaarheid, heb je vragen of ben je gewoon nieuwsgierig? Stuur mij vooral een berichtje & let's meet!

submit

YAY! Bedankt voor jullie berichtje. Ik stuur jullie binnen 24 uur een reactie. Er iets is misgegaan, probeer het alsjeblieft nog een keertje!