NEW YORK CITY // NOVEMBER TRIP

Oehhhh New York, New York.

Hoewel deze stad mij nooit zozeer heeft getrokken, groeide mijn nieuwsgierigheid ernaar de afgelopen jaren maandelijks. Tot het kookpunt was bereikt; ik moest en zou deze stad met mijn eigen ogen aanschouwen.
Samen met mijn vriendin Anouk reisden we daarom alweer een maand geleden naar the city that never sleeps.

Na een flinke poos wachten op JFK airport (waar je je in de lange wachtrij voor de Douane toch druk gaat maken of het wel goed is gegaan met je ESTA visum, ook al weet je dondersgoed dat je dat allemaal wel geregeld hebt) stapten we in een Yellow Cab die ons naar Hotel Stanford bracht. Dat momentje. Dat momentje dat je van het vliegveld in een vervoersmiddel stapt en je dus even echt beseft dat je niet meer thuis bent. Dat momentje doet mij altijd helemaal opleven en vol verwachting verlangen naar alle uitzichten die gaan volgen. We reden in het donker en de skyline van NY doemde langzaam voor ons op. Een heel maf en onwerkelijk moment. ‘Huh is dat het nou?’ vroeg ik aan Anouk. Ik had het zo geromantiseerd en groter gemaakt dat ik bij het aanschouwen van de echte skyline zelfs een beetje teleurgesteld was (hoezo erg!). We werden netjes voor ons hotel gedropt en omdat we helemaal gaar waren na zoveel reizen + tijdverschil doken we gelijk ons bed in.

De volgende ochtend stonden we te popelen om de stad te gaan verkennen. We hadden geen plan. We besloten gewoon te gaan lopen en maar te zien waar we uitkwamen. Zo stonden we ineens op Time Square ‘eh is dit nu Time Square? En zijn vast ook langs een heleboel belangrijke gebouwen gelopen zonder het te weten. Maar man wat was het gaaf om gewoon even in die bubbel van New York te mogen slenteren. Er hangt iets in de straten wat ik moeilijk kan omschrijven. Een soort YOLO, een soort JE KAN VERDOMME ALLES, ROCK IT BITCH! vibe. Mensen lachen naar je. Beginnen spontaan tegen je aan te praten, ze zingen out of the blue een liedje, of doen plotseling in de wachtij een dance move (ja oké, misschien waren sommigen onder invloed, maar toch).

Die drie dagen in NYC liepen we 40 kilometers, we scheurden van hot naar her in de Metro. Raakten verdwaald in louche buurtjes, zaten urenlang op bankjes in verschillende parken aan onze cappu en thee te nippen, genoten van een magische zonsondergang on top of the rock, lagen languit in Central Park met onze zere voeten omhoog om even bij te komen, aten in hippe lunchtentjes waarbij elk tentje zijn eigen werkwijze lijkt te hebben wat betreft bestellen, betalen, fooi geven en dan moet je vervolgens nog je broodje zien te krijgen met een of andere code of maf omroepsysteem. Ik dacht dat ik best ‘bij de tijd’ was maar merkte dat ik elke keer weer met verhoogde hartslag in de rij stond. Zou ik het broodje halen?

NYC was mijn introductie met Amerika. En het smaakte absoluut naar meer.


Add a comment...

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

tell me your story!

Ben je benieuwd naar mijn beschikbaarheid, heb je vragen of ben je gewoon nieuwsgierig? Stuur mij vooral een berichtje & let's meet!

submit

YAY! Bedankt voor jullie berichtje. Ik stuur jullie binnen 24 uur een reactie. Er iets is misgegaan, probeer het alsjeblieft nog een keertje!