Lieve Daggast

Ohhhh wat vind ik het spannend om dit te delen. Maar ik vind het ook belangrijk (en stiekem ook wel fijn) om eerlijk en open te zijn over mijn werk. Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Wat je soms wel zou denken als je mijn foto’s ziet. 

Ik ben van nature een ‘van mij afschrijver’. Alles wat in mijn hoofd blijft zitten schrijf ik op. En zo rolde deze brief eruit. Over een andere, een wat minder leuke kant van bruidsfotograaf zijn. 

En nee dit is heus niet elke bruiloft aan de orde, en jazeker ik ontmoet ook heus leuke daggasten tijdens een bruiloft. Maar dat is niet helaas altijd zo. 

En ik ga het gewoon doen. Ik deel mijn brief met jou! Waarom? Omdat ik jullie gewoon heel graag even een kijkje wil geven vanuit mijn oogpunt. En gewoon omdat het zo lekker oplucht…

‘Lieve Daggast,

Wat ontzettend leuk dat jij er bent op deze bijzondere dag voor het bruidspaar! Ik zie dat je straalt en het –net als ik – een eer vind om op deze bijzondere dag te zijn.

Ik zie dat je je jasje recht trekt en nieuwsgierig om je heen kijkt naar de andere daggasten. En dat zijn er nogal wat! Je schudt hier en daar een hand en maakt een praatje. En dan ineens ontmoet je mijn blik en ik zie je een beetje ongemakkelijk naar me lachen en naar mijn camera kijken. Ik lach terug en loop rustig door. Ik merk wel dat je me in de gaten begint te houden. Als ik een keer in je buurt sta ben je gelijk stil en kijkt me direct ongemakkelijk aan. Zelfs als ik mijn andere lens gebruik en dus niet eens in jouw zichtveld sta schijn je me op te merken. Onbewust verpest jij zo elke foto die ik maak van jouw gezellig pratende groepje. Want de mensen om je heen lachen, praten en genieten. Maar op elke foto is daar jouw –nu lichtelijk- geïrriteerde blik te vinden. En weet je wat nog erger is? Dat ik niet zal rusten voordat ik een spontane foto van jou heb gemaakt! Je moest eens weten…  

Plotseling word ik aangesproken door een andere daggast. Ik herken hem als de oom van de bruid. Ik lach naar hem en wil een praatje met hem maken maar het enige wat hij zegt is: ‘ Kijk de bruid gaat nu haar broodje eten, moet je daar geen foto van maken?’ en hij draait zich weer om. Een beetje verbouwereerd door dit ongemakkelijke gesprek  zoek ik de bruid. En ik zie inderdaad dat ze eindelijk eens wat eet. Ik weet dat daar soms bijna geen tijd voor is en dus steek ik mijn duim naar haar op en ze grijnst met volle mond terug. Geen fotowaardig moment voor mijn serie en ik zoek verder naar momentjes die er wel toe doen. De oom van de bruid kijkt me echter boos aan na deze werkweigering. Wat de oom van de bruid niet weet is dat ik continue aan het observeren ben. En alles wat ik het vastleggen waard vind leg ik vast. Het bruidspaar heeft mij namelijk –na een lange en zorgvuldige zoektocht – uitgekozen en hebben heel bewust voor mijn visie en stijl gekozen en helaas niet die van u, oom van de bruid. Ik ben eerlijk gezegd wel een beetje aangedaan na deze boze blik maar ik probeer te blijven lachen en ik hoop dat er later op de dag een moment komt dat ik het u even uit kan leggen. Al weet ik nu al dat dat er waarschijnlijk niet van zal komen, omdat ik elke seconde alert en in touw ben. Vertrouw mij maar oom van de bruid. Het komt goed, heus. 

Het bruidspaar wil graag een paar groepsfoto’s maken. En dus sta ik mijn uiterste best te doen om een geschikt plekje te vinden waarbij ik het juiste licht heb. Eindelijk vind ik een plekje waarbij iedereen in de schaduw kan staan. Want het felle zonlicht om twee uur s’middags is voor mijn foto’s helaas niet ideaal. Ik weet dat het een kwestie van tijd is voordat er iemand een opmerking geeft over mijn gekozen plek. En ja hoor, daar komt die: ‘Fotograaf, ik vind dat een veel mooiere achtergrond, waarom doe je het hier?’ Ik adem eerst even diep in en uit, want hoewel ik dit gesprek al honderd keer gevoerd heb weet ik dat de vraag wordt gesteld door iemand die zich oprechte zorgen maakt over het eindresultaat. En dus leg ik rustig uit dat ik in mijn foto’s altijd harde schaduwen vermijd en daarom altijd opzoek ben naar schaduw of tegenlicht.  ‘Het komt echt goed’ probeer ik nog geruststellend te knikken. Maar ik zie dat ik wederom het vertrouwen van een van de daggasten heb verloren. Ik haal mijn schouders op, vind mijn enthousiasme weer terug en begin met het aansturen van de groepsfoto’s. En voor ik het weet heb ik een paar heerlijke groepsfoto’s gemaakt waarop iedereen zijn oprechte lach aan mij heeft getoond. In the pocket!

De ceremonie is geweest en nadat ik de felicitaties heb vastgelegd loop ik even naar een rustig tafeltje in de hoek om wat te drinken. Ik ben alweer zes uur op de been zonder te zitten en ik wil mijn voeten nog even rust gunnen zodat ik vanavond ook nog alles kan geven. Ik  krijg een cola van de bediening en plof neer in de stoel. Ondertussen blijf ik opletten of er niets nieuws gebeurd. Een onverwachte speech of ander leuk moment. Maar ook de gasten moeten even bijkomen van de plechtigheden en iedereen is rustig wat aan het drinken. ‘Zeg moet jij dat niet vastleggen?’ Daar is de oom van de bruid weer. Hij wijst naar de cadeautafel waar inmiddels een behoorlijke hoeveelheid op is geplaatst. ‘Jazeker, die staat er al op!’ zeg ik opgelucht en blij met mijn perfecte weerwoord. Hij knikt en loopt vervolgens weg. Mijn ontspanning is inmiddels ver te zoeken maar ik blijf toch zitten. Want ik weet als ik nu niet even rust pak, ik daar zometeen last van ga hebben.  Zal deze oom zijn bakker ook vertellen hoe hij het brood moet bakken? Of de DJ vertellen hoe hij zijn muziek moet draaien? Ik denk van niet. 

Lieve daggast. Zomaar even wat voorbeeldjes uit mijn leven als bruidsfotograaf. Ik hoop dat wanneer je het zelf zo terugleest je beseft dat het toch niet helemaal zit zoals jezelf dacht. Ik hoop dat je beseft dat ik zielsveel van mijn werk houd, dat ik er alles aan doe om geheel conform mijn eigen visie en stijl een prachtige serie af te leveren aan het bruidspaar, die mede om mijn visie, voor mij als bruidsfotograaf gekozen heeft.  

Ik weet heel goed wat ik wel en wat ik niet wil vastleggen. En hoe ik dat doe. Echt waar, geloof me het komt goed. Ga jij nou maar gewoon onbezorgd genieten van deze mooie ererol als daggast.  Dan kan ik ook genieten van mijn ererol als bruidsfotograaf en onbezorgd alle prachtige momenten vastleggen die er voorbij komen. 

Het komt goed, heus’.

Add a comment...

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

Read More
Love stories
Read More

tell me your story!

Ben je benieuwd naar mijn beschikbaarheid, heb je vragen of ben je gewoon nieuwsgierig? Stuur mij vooral een berichtje & let's meet!

submit